تحقیقات گسترده نشان داده است که در یادگیری مهارت های حرکتی، تفاوت های فردی وسیعی بین افراد یک گروه مشاهده می شود که ناشی از عوامل متفاوتی همچون: تجربیات گذشته، رشد طبیعی، انگیزه فردی، رشد فکری، بلوغ جسمانی، توانایی های ذاتی و موجود، سرعت حرکت، ظرفیت های ژنتیکی، طول زمان تمرین، توجه به خستگی، هدفگذاری فعالیت، سطح مهارت تثبیت شده یادگیرندگان، تمرینات متناوب و ... سایر عوامل دیگر تاثیرگذار است.

سویگارد اعلام کرده است که داشتن هدف در متربیان، مهمترین جزء یادگیری حرکتی است و اجرای حرکات توسط سیستم اعصاب تعیین می شود و حداقل اجرای یک تمرین اکتشافی برای یادگیرنده، در شرایط آزمایش و خطا بعنوان عامل ضروری مورد توجه می باشد. ولی در سطوح پیشرفته، آموزش شفاهی می تواند تاثیر بیشتری را برای فرد داشته باشد. یادگیرنده یک ایده کلی و یا هدف از آنچه قرار است انجام شود را در ذهن خود طراحی و سعی بر آن دارد که اجرای مهارت و نمایش حرکتی را به بهترین وجه اجراء نماید.

سینگر معتقد است که تمرینات متناوب، بجای تمرینات فشرده برای یادگیری و اجرای مهارت، تاثیرگذاری بیشتری را دارد. لذا تکرار تمرین در دوره های تمرینی کوتاه مدت، زمینه این تاثیر پذیری را افزایش خواهد داد و حتی تمرین اضافه یا بار اضافه تمرینی، مقداری از تمرین محسوب شده که می تواند در ارتقای یادگیری در زمان اضافه موثر باشد و قطعاً موجب یادگیری تدریجی و پردازش حرکت فردی می شود. همچنین به نظر می رسد که بهترین راه برای فراموش نکردن یک مهارت، تمرین اضافی و مفهومی آن است.

همانطور که می دانید در زمان خستگی، اجرای مهارت دچار کاهش و افت می شود، ولی مشخصاً یادگیری احتمالاً هنوز هم تداوم دارد. زیرا که یادگیری حرکتی نوعی پدیده ادراکی است و در این شرایط تمرین ذهنی , یادگیری و اجرای مهارت را بهبود خواهد بخشید (پرتاب توپ به سمت حلقه و مفهوم گل شدن).

اگرچه تمرین ذهنی، نوعی تصور ذهنی است که نقش کمی در یادگیری مهارت دارد، و این در حالی است که تمرین ذهنی موجب ارتقاء یادگیری مهارت در افراد می شود. همچنین انگیزه در قالب انگیزه درونی (رضایتمندی از حرکت برای کسب موفقیت) و یا انگیزه برونی (محرک بیرونی همانند پاداش، رتبه، جایزه، تحسین و تشویق تماشاچیان)یکی از مهمترین مسایل در یادگیری حرکتی محسوب می گردد وتایید گردیده که انگیزش بالاتر از حد معمول برای یادگیری امری بسیار خوب توصیف میشود.

 

عسگری 14/8/92

 

AsmussenErling-muscle Fatigue of Medicine and Science in Sports - 2009